Co to jest wychowanie cz. 1

Jeżeli się zastanowimy nad wychowaniem, to źródłem namysłu jest nasze własne doświadczenie, czyli wspomnienia naszego własnego życia. Każdy z nas, zastanowiwszy się nad swoją przeszłością, ma świadomość zmian, jakie przeszedł w życiu, zmian nie tylko fizycznych, ale i umysłowych.

Jak ciało jego od niemowlęctwa rosło i rozwijało się, aż doszło do fizycznego ukształcenia, tak też podlegał jego umysł ciągłym zmianom, aż się utrwalił i zamknął w sobie, czyli rozwój jego duszy był skończony.

Nie trudno sobie uprzytomnić, że rozwój umysłowy daleko szybszym postępuje krokiem w wieku dziecięcym, niż późniejszym.

Jeżeli się zważy, że człowiek przychodzi na świat z umysłem próżnym, a w trzy mniej więcej lata rozumie już otaczający go świat, to jakże przyspieszonym musiało być myślenie, które go do tego rozumienia świata doprowadziło!

Słusznie też powiedziano, że dziecko w trzech pierwszych latach swego życia uczy się bez porównania więcej, niż dwudziestoletni młodzieniec w tym samym przeciągu czasu w uniwersytecie.