Co to jest wychowanie cz. 13

Wychowanie za pośrednictwem ludzi nastręcza jednakże pewne wątpliwości. Człowiek dorosły, wychowujący drugiego człowieka niedorosłego, czyli dziecko, stara się wychowanka swego dociągnąć do wyżyny umysłowej, na której sam stoi. Dziecko urabia się podług osobistości, która je wychowuje. Jest to działanie przykładu, które w pewnym okresie życia więcej znaczy, niż wpływ nauki. Na usposobienie niedorosłego człowieka działa przede wszystkim tylko żywy człowiek, a dzieje się to głównie w latach dzieciństwa; wiek młodzieńczy za to, im więcej się rozwinął pod względem umysłowym, tym przystępniejszy jest wpływom, które wynikają z rzeczy samej, zatem z wiedzy i nauki.

Tymczasem osobistość wychowawcy nie zawsze jest bez zarzutu. O ile zaś jest wadliwą, wciąga zarazem w ten błąd wychowujące się dziecko.

Wychowawca powinien siebie znać dokładnie, powinien ciągłą mieć kontrolę nad osobistością swoją, nie powinien okazywać naiwnej bezpośredniości, ale zawsze występować jako wzór godny naśladowania. Takie trzymanie się w poprawnej roli jest bez wątpienia bardzo trudne, ponieważ zwłaszcza w domowym życiu każdy ma skłonność występowania tak, jak mu najdogodniej.

To Cię zainteresuje:

– dobry psycholog Wrocław
– kontenery Poznań