Co to jest wychowanie cz. 7

Jest to właściwością każdej żyjącej istoty, że chętnie przychodzi w pomoc innym istotom, słabszym od siebie.

Z wszystkich zaś stworzeń najbezradniejszym w wieku dziecięcym jest człowiek. Każde inne stworzenie prócz człowieka przychodzi na świat z instynktami, które wymagają tylko lekkiej wskazówki, aby utrzymać to stworzenie przy życiu.

Niektóre zwierzęta w kilka godzin po przyjściu na świat już sobie same radzą; prawie wszystkie zwierzęta lądowe bez nauki umieją pływać, podczas gdy człowiek dopiero po kilku latach mógłby istnieć bez obcej pomocy.

Wychowanie ma więc swoje uzasadnienie w naturze ludzkiej.

Naturalna litość nad bezsilnością dziecka powoduje dorosłych do zajęcia się jego wychowaniem.

Przed kilku laty rodzice, mieszkający w Ameryce, byli zmuszeni stosunkami do wysłania swego dziecka, kilkuletniej dziewczynki, do Europy. Ponieważ osobiście nie mogli dziecku towarzyszyć, wysłali je samo w tę długą podróż. Dziecko miało na piersiach wypisane imię i nazwisko, oraz nazwę miejscowości, do której jedzie. Dołączona była prośba do dobrych ludzi, aby po drodze zechcieli się zająć jego losem. Dziecko dojechało szczęśliwie na miejsce, bo każdy współtowarzysz podróży, powodowany litością, uważał sobie za obowiązek w drodze nim się zaopiekować.